مگر عالم نمی داند، که یک دنیا بود زهرا
به اعطیناک و الکوثر، همه معنا بود زهرا
بنزد خالق یکتا، مقامش بس فزون باشد
چو صد سارا با مریم، و صد لعیا بود زهرا
گلی اندر گلستان، نبوت بود در عالم
نباشد مثل او هرگز، چنان والا بود زهرا
به ملک باغ رضوان او، حیات تازه می بخشد
چو زیب جنت رضوان، فقط زهرا بود زهرا
ز جنت پر بها باشد، عیان ملک بقیع از او
چرا اندر بقیع افسوس، با غمها بود زهرا
چرا پس فاطمه روزی، ز داغ هجر می نالد
به سیلی می زنند او را، که چون تنها بود زهرا
سبب این بود در عالم، بر او خیر النسا گویند
به جود صبر در دنیا، چو یک دریا بود زهرا
بجز زهرا نباشد کس، که غمخوار علی باشد
انیس مونس دائم، بر آن مولا بود زهرا
چو خورشید فروزان است، در ملک ولایت هم
برای قلب پیغمبر، گل زیبا بود زهرا
خداوندا تو خود دانی، که زهرا چون پیمبر بود
وجودش چون پیمبر بود، بی همتا بود زهرا
مثال از غم خدابنده، بروز حشر گر باشد
بگو از حشر کی ترسم، اگر با ما بود زهرا
از سروده های شاعر گرانقدرعلی خدابنده ساکن در روستای حی
